Mijn hoofd op het hakblok

Hakblok

Je geeft jezelf helemaal bloot. Je laat je hart en ziel zien. Je begeeft je op glad ijs. Je staat op het randje van de afgrond en je legt je eigen hoofd op het hakblok. Ik vind het vreselijk om clichés te gebruiken en nu zijn het de eerste zinnen die je leest. Maar ik kan eigenlijk niet anders dan dit hele rijtje veelzeggende – en tegelijkertijd nietszeggende – dooddoeners aan je te presenteren. Ik heb namelijk besloten om de wereld te laten weten hoe ik me heb gevoeld in de aanloop naar de huiskamerexpositie van vorige week. Maar waarom besloot ik dat ook alweer? Oh ja, kwetsbaarheid maakt krachtig (Mariek, nu moet je echt stoppen met die banaliteiten!). Clichés of niet, zo voelde ik me dus.

Toegegeven, ik was ook enthousiast en had veel zin in het evenement. Er waren ook vlagen van gelukzaligheid, want hoeveel mooier kan mijn beroep eigenlijk worden. In dat gevoel werd ik gesteund door de inspirerende en enthousiaste mede-deelnemers en anderen in mijn omgeving die in mij en het evenement geloofden. In de weken voorafgaand aan de expositie voelde ik deze angst niet zozeer. Simpelweg omdat ik te druk bezig was om mezelf zorgen te maken. Aan een stuk hield ik me bezig met het maken van nieuwe werken, urenlang was aan het organiseren. Ik had geen minuut de tijd om te gaan twijfelen.

Maar zaterdagochtend kroop het hakblok dichterbij. Millimeter voor millimeter. Het blok bleek een magnetische kracht uit te oefenen op mijn rechteroor en -wang. Opeens lig je daar, bewegen is onmogelijk laat staan weglopen. Maar waarom is het eigenlijk zo eng? Mensen leggen het zo uit; jouw kunst is een stuk van jezelf en kritiek op je werk is dus kritiek op jouw wezen, op jou persoonlijk. Ik begon na te denken of ik het daarmee eens was, maar juist op dat moment liepen de eerste ‘hakbijlen’ over de drempel mijn huis in. Nieuwsgierige blikken gleden over mijn werk en ook over mijn interieur en de inhoud van mijn boekenkast. Met grote moeite wrikte ik mij los van het hakblok.

De bezoekers bleven binnenstromen, de hele dag lang. Telkens opnieuw vertelde ik hoe werken tot stand waren gekomen en wat ik hoop te bereiken met mijn toegepaste aanpak. En ja hoor, het hakblok nam de benen! Een enkele keer probeerde het lompe stuk hout weer naar binnen te sluipen. Vooral als ik complimenten kreeg. Het hakblok wilde mij dan vertellen dat de complimenten alleen het gevolg waren van keurig opgevoede mensen. Maar de bezoekers bestempelen als louter beleefd en netjes is een belediging die ik niet wil maken. Aan het eind van de dag voelde ik mij een geliefd en bijzonder persoon. Het was een fantastische dag en dat was de confrontatie met het hakblok waard. Maar dat dit zo’n fijn succes was, wil niet zeggen dat het hakblok een volgende keer wegblijft.



Geef een reactie