Waarom ik zo lang niets van me liet horen – persoonlijk verhaal

20180403_091655-01

Woensdag 23 juli 2014 was voor Nederland een dag van nationale rouw. Bijna 300 mensen zijn overleden tijdens hun vlucht naar Maleisië. Wij rouwden die dag als nooit tevoren om ons eigen verlies. Het verdriet voelde voor ons groter dan 300 mensen, groter dan de mensheid, groter dan het heelal. Op die dag verloren wij ons eerste kindje.

“Had u daar geen rekening mee gehouden?” klonk het uit luid de mond van de gynaecoloog toen hij het verdriet uit mijn ogen zag stromen. “1 op de 4 vrouwen heeft een miskraam”, ging hij verder alsof mij dat moest geruststellen of troosten. Dat zijn aandeel in ons gesprek in de wachtkamer te verstaan was wisten wij omdat wij zijn gesprek met de vorige patient hadden kunnen volgen. Dat deze dokter colleges empathie nodig had werd ons duidelijk toen hij in een rap tempo alle opties voor het laten weghalen van ons baby’tje oplepelde. Hij keek meteen ongeduldig op de klok om aan te geven dat hij vond dat onze keuze lang op zich liet wachtten.

Een aantal maanden later had mijn tweede zwangerschap een punt bereikt “waarop het eigenlijk niet meer mis kon gaan”, aldus een andere gynaecoloog. Mijn hemel klaarde op. Het heelal gaf weer zicht op de toekomst. We dachten na over namen en keken uit naar de eerste keer samen schaatsen. We waren alle kritieke punten voorbij, dit kindje ontwikkelde zich goed. Twee weken later werden de ogen van de arts groot en ze slikte ongemakkelijk terwijl ze een echo maakte. Ik snapte meteen wat het nieuws was, al probeerde ik mezelf meteen te sussen, want ” het kon toch eigenlijk niet meer mis gaan?”

Toen ik een half jaar later weer een dood kindje bij me droeg was ik ervan overtuigd dat wij geen ouders zouden worden. De wereld was inmiddels veranderd in een grijze film met bewegende mensen die ik mijn pijn niet kon uitleggen. Hoeveel je van een ongeboren kindje kunt houden is onbeschrijfelijk. De wereld om ons heen deed verschrikkelijk oneerlijk aan, vooral op momenten dat je iemand hoort zeggen “we nemen er een derde bij, want ons gezin voelt nog niet compleet”, of als iemand aan me vraagt waarom ik nog niet aan kinderen ben begonnen op mijn leeftijd van 35 jaar. Dan wilde ik uitschreeuwen hoe het voelt als je baby’tjes keer op keer geen leven is gegund en hoe het is als je de uitdrijving van je kind moet opwekken met pillen. Hoe afgrijselijk het is als je door die pillen ontlasting-drang krijgt en tijdens het poepen je kindje in de wc verdwijnt en wegspoelt, het riool in. Dat gebeurde tot drie keer toe.

De gevolgen van deze moeilijke tijd bleven niet beperkt tot verdriet. Bij mij heeft het ook depressieve en angstige klachten opgeleverd, die nu in 2018 eindelijk hun aftocht lijken te blazen. Ik probeerde me staande te houden en gewone dingen te blijven aanpakken. Ik wilde kunst blijven maken, dus ik heb mijn best gedaan. Op het moment dat ik voor de vierde keer zwanger was van ons dochtertje Gwen vermengde liefde, verlangen, ziekte en angst zich met elkaar. Toen stortte ik in. Ik ben de hele zwangerschap van Gwen bang geweest dat het weer mis zou gaan en daarbij werd ik ziek. Mijn eczeem werd zo extreem dat ik drie weken in het ziekenhuis heb moeten liggen. Kunst maken en bloggen leek ik sinds die tijd eigenlijk niet meer te kunnen opbrengen. Gelukkig ging het goed met ons kindje in mijn buik. Bijna een jaar na de geboorte van Gwen bleek er een gezond broertje of zusje voor Gwen in mijn buik te zitten. Toch kwam onzekerheid weer om de hoek kijken en weer was ik mijn hele zwangerschap ziek, naast de bekende zwangerschapskwaaltjes. Op dit moment zijn Gwen en Ida gezonde, blije zusjes en merken Gabrijel en ik wat er allemaal komt kijken bij het ouderschap, iets waar we in de periode hiervoor niet over na durfden te denken. En inmiddels voel ik de oude, vertrouwde Marieke weer terugkomen. Ik hoop binnenkort te bloggen en kunst te maken, al heeft de afgelopen periode me geleerd dat ik mezelf op dat gebied mezelf niet te hard aan te pakken. Kortom, ik ben terug al doe ik het misschien af en toe wel rustig aan.

———————————————————————

Deze blog schrijf ik niet om zielig gevonden te worden. Dat willen Gabrijel en ik allebei niet. Wel wil ik graag begrepen worden, want dat heb ik heel erg gemist de afgelopen jaren. Begrijp me niet verkeerd, we hebben heel veel lieve mensen om ons heen en hebben ontzettend veel gehad aan hun steun. Daar zul je ons nooit over horen klagen. Wel wil ik meer begrip voor de pijn en gevolgen rond miskramen. Als 1 op de 4 vrouwen iets dergelijks moet meemaken zou je denken dat het onderwerp geen taboe meer zou zijn in de 21e eeuw. En toch is dat het volgens mij nog steeds. Als we het hebben over 25% zou iedereen toch wel iemand moeten kennen die dit ook heeft meegemaakt. Waar zijn al die vrouwen, al die verhalen en al dat verdriet? Ik heb besloten om openhartig te zijn over onze miskramen zodat ik mijn stap heb gezet naar meer begrip over dit vreselijke fenomeen. Ik vind het wel zo eerlijk om bij mezelf te beginnen.



8 Responses to “Waarom ik zo lang niets van me liet horen – persoonlijk verhaal”

  1. @ zegt:

    ❤ ❤ * * * ❤ ❤

  2. Evelien zegt:

    Wat een ontzettend moedig en krachtig verhaal!
    Uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat ook het krijgen van kinderen deze gevoelens kunnen oproepen. En dan ben ik bovendien nog ‘geschoold’ in de opvoeding. Of was/is dat juist wat mij dwars gezeten heeft?

    Ik ben niet de enige met gevoelens van wanhoop, het je niet gelukkig voelen terwijl alles loopt zoals ‘het hoort’. Dat blijft nog zo taboe in onze samenleving. Ook ik voel de drang dit uit te dragen. En m’n gedachten gaan alle kanten op als ik zo’n zin onder jouw mooie blog plaats.

    Nu, na 12 jaar moederschap (en vele uren inzicht, enkele trajecten en opleidingen) voel ik me eindelijk in staat mijn eigen kracht en waarde weer te voelen. En heb ik inzichten die simpel (maar niet eenvoudig) zijn. Alles mag er zijn en het lukt me elke dag nog beter er comfortabel mee te zijn, wat er zich ook voordoet. Of mijn kinderen zich nu blij voelen of de wanhoop van puberteit doormaken, of ik zie dat mensen om me heen veel te vroeg wegvallen of dat er een gewoon heel klein wanhoopje in mijn gedachten uitgroeit tot een grote donkere wolk die zich bewezen ziet in allerlei zogenaamde feiten, een diepe overtuiging van de schoonheid van elk mens zie ik steeds dieper in. En dus ook die van mezelf. Onverwoestbaar en rotsvast.

    Liefs, Evelien

    1. Hoi lieve Evelien, bedankt voor je openhartige en eerlijke reactie. Dat doet me veel! Ik denk dat heel veel moeders en vaders hier iets aan hebben. Dus het is super dat je dit bericht hebt geplaatst. En ik weet dat ik het terug zal pakken als het weer eens moeilijk. Dank je wel! Liefs Marieke Matthijs

  3. Yuen Yee zegt:

    Lieve Marieke, in antwoord op je uitnodiging, hier mijn ervaring. En met dank aan dr. Awee Prins, voor zijn literair-filosofische schrijfopdracht in de opleiding filosofie (Erasmus universiteit), zonder wie ik dit niet zo onder woorden had kunnen brengen.

    Kus, Yuen Yee
    =================

    De ellende van de kinderloze moeder
    Een variatie op Kafka’s ‘De ellende van de vrijgezel’

    Laten we het hebben over de ‘moeder’, niet over de ouder en niet over het koppel. Omdat ik niet wil pretenderen in de schoenen te kunnen staan van mijn zorgzame echtgenoot, die evengoed met zijn ellende te maken heeft. Ook spreek ik niet vanuit onze dynamische intimiteit, omdat deze kleine passage op een genoegzame manier zelfzuchtig is.
    Het lijkt zo erg, te leven met het ontembare verlangen om je kind lief te hebben, om je zorgzaamheid niet meer te hoeven richten op zelfontplooiing in een wereld die zoveel belang hecht aan zelfemancipatie; altijd te rouwen om de kinderen die je hebt gehad en die er toch niet zijn, de meesten slechts een paar cellen groot; hun meegroeiende aanwezigheid te voelen, maar nooit hun fysicaliteit; aan de meelevende omstander – die uit lectuur en onderzoek heeft mogen opdoen wat een ‘onvervulde kinderwens’ is – uit te leggen dat dit geen ‘teleurstelling’ heet; niet de wereld door kinderogen te aanschouwen, die zo gelijkend zijn aan die van jou; wakker te worden van kleine vingers die je oogleden opensperren of van woest stampend gekrijs waarmee zij de dageraad begroet.
    Zo zal het zijn, alleen dat je ook in werkelijkheid, nu en later, er zelf bij staat, met een ziel en dus ook een hart, dat kan kloppen zonder eind.

    1. Lieve Yuen Yee, wat prachtig en ontroerend stuk. Ik vind het heel moedig dat je dit wilt delen. Dank je! Liefs Marieke

  4. Miranda zegt:

    Ik hoor je en ik zie je. Wat een prachtige authentieke kanjer ben jij! Dank voor je openheid. Ik hoop dat jouw verhaal veel ouders (in spe) inspireert (hoe gek dat ook mag klinken). Love you! X Miran

    1. Dank je, Miranda! Jouw reactie doet me goed. Liefs, Marieke

Laat een reactie achter bij Yuen Yee Reactie annuleren